Na mijn studies werd de politieke microbe steeds sterker. Aangezien mijn ouders als militant actief waren in de liberale familie, kwam ik als vanzelf in contact met de PVV en later ook de PVV-Jongeren. Mijn eerste ‘politieke’ activiteit was dan ook meehelpen aan de campagne van toenmalig vice-premier Guy Verhofstadt in 1987, met de onvergetelijke slogan ‘Ik zet door’. Bij de PVV- en later de VLD-Jongeren (en nu Jong-VLD) kwam ik echt in de ban van de politiek. De vroege jaren ’90 waren voor onze generatie boeiende tijden, zeker politiek gezien: het Agusta-schandaal, de ‘zwarte zondag’ van 24 november 1991, de val van de muur en het einde van de koude oorlog de opkomst van GSM en internet. Stuk voor stuk belangrijke omwentelingen die een immense invloed hebben gehad op het maatschappelijk en politiek denken van de voorbije 15 jaar. Het Burgermanifest van Guy Verhofstadt werd geschreven als reactie op de verkiezingsuitslag van 1991 waarbij de PVV ondanks winst toch terug in de oppositie gedreven werd. Het directe gevolg daarvan, de verruimingsoperatie en de oprichting van de VLD, hebben het politieke denkkader van een hele generatie liberalen, waaronder ikzelf, bepaald. De oprichting van de VLD, ongeveer op hetzelfde moment als de verkiezingsoverwinning van Bill Clinton, gaven aanleiding tot optimisme en dynamiek. In mijn functie als politiek secretaris van de Gentse VLD-Jongeren en via de wijkafdeling Gent-Artevelde van Sas van Rouveroij maakte ik kennis met de Gentse stadspolitiek. Ook daar bewoog heel wat. Sinds 1988 was (en is) er in Gent een paarse coalitie aan de macht, toen onder leiding van Gilbert Temmerman en met Sas als schepen van financiën verantwoordelijk voor een drastische sanering om de gigantische schuldenberg van de Stad weg te werken. De stadsfinanciën waren toen een politiek hangijzer, en een uitstekende kluif voor jonge liberalen. Tijdens de campagne van 1994 kwam eind augustus een plaats beschikbaar op de gemeenteraadslijst door het wegvallen van een jongerenkandidaat, en zo kwam ik, zes weken voor de verkiezingsdag, op de 11de plaats terecht. Ik behaalde toen 587 stemmen, net niet voldoende om rechtstreeks verkozen te zijn, maar werd wel opvolger. Door enkele verschuivingen kwam ik al op 20 februari 1995 in de gemeenteraad terecht. Op mijn twintigste werd ik zo het jongste raadslid in de geschiedenis van de stad.